Creatieregie
ROC Nijmegen
In augustus 2004 zijn wij als het nieuwe team, Opvoeding en Begeleiding, met goede moed aan de slag gegaan. Op weg naar competentiegericht leren, moeten wij ondertussen ook nog een resultaatverantwoordelijk team worden. Prachtige termen, maar voor ons hebben ze nog weinig betekenis. In de waan van de dag verdwijnen ze al snel van tafel. Toch zullen we hier mee aan de slag moeten, want de termen resultaatverantwoordelijk team en competentiegericht leren, moeten al snel inhoud en vorm gaan krijgen.
In augustus 2004 zijn wij als het nieuwe team, Opvoeding en Begeleiding, met goede moed aan de slag gegaan. Op weg naar competentiegericht leren, moeten wij ondertussen ook nog een resultaatverantwoordelijk team worden. Prachtige termen, maar voor ons hebben ze nog weinig betekenis. In de waan van de dag verdwijnen ze al snel van tafel. Toch zullen we hier mee aan de slag moeten, want de termen resultaatverantwoordelijk team en competentiegericht leren, moeten al snel inhoud en vorm gaan krijgen.
De pas op de plek
maken we aan het einde van het schooljaar. In juni zijn twee teamstudiedagen
gepland. Het is mooi weer, we zitten op een prachtig locatie en zijn
toevertrouwd aan deskundige handen. Als we al denken dat we nu eindelijk even
achteruit kunnen leunen, worden we al snel uit de droom, geholpen. Onze
procesbegeleiders van D.I.P.O. Joke Zwanenburg en Petra Berry nemen ons flink
onderhanden, het worden twee dagen van hard werken. 
Met behulp van de
methodiek van de creatieregie beginnen we aan een proces waarin we startend met
een hernieuwde kennismaking, moeten komen tot een gemeenschappelijk gedragen
visie. Dit blijkt nog niet zo gemakkelijk te zijn. De neuzen staan helemaal niet
dezelfde kant uit en het team lijkt meer op een toevallig samenraapsel van
individuen, dan op een goed op elkaar ingespeelde club. Maar door de manier van
werken die D.I.P.O. hanteert worden we gedwongen om goed over onze drijfveren na
te denken en onze verwachtingen naar elkaar toe uit te spreken.zonder de nodige
stemverheffing, irritatie en tranen. Hiervoor is dan ook alle ruimte en we
worden goed door deze fase heen geloodst. Gelukkig wordt er ook veel gelachen,
gezongen en lekker gegeten. Aan het einde van de eerste dag zijn we er zelf
verbaasd over: We hebben een teamgevoel!! Dit is in ieder geval een basis om de
volgende dag tot een gezamenlijke visie te komen.Lastig wordt het weer wanneer
iedereen zich ook daadwerkelijk moet verbinden aan deze visie. Het is namelijk
geen vrijblijvende uitspraak als resultaat van twee intensieve dagen, maar een
uitgangspunt voor het vervolg van onze verdere samenwerking en ontwikkeling.Dit
besef begint langzaam tot iedereen door te dringen. Sommigen willen daarom ook
liever een slag om de arm houden. Tot grote opluchting van de teammanager, en
het team zelf, wil uiteindelijk toch iedereen zich aan de teamvisie verbinden.De
volgende stap is om te komen tot een sterktezwakte analyse van ons team. Dit
proces verloopt aanzienlijk sneller. Het lijkt wel of er beter naar elkaar
geluisterd wordt en we ons meer bewust zijn van de waarde van een goed team. We
zijn het al snel eens over wat onze sterke, minder sterke en zwakke punten zijn.
Er wordt een aantal projecten gedefinieerd om de knelpunten aan te pakken. De
taken worden verdeeld maar met het gevoel dat we samen de verantwoordelijkheid
aangaan om de zaak te verbeteren. We sluiten die dagen af met het gevoel een
hoop te hebben gedaan, goede uitgangspunten te hebben geformuleerd en elkaar
veel beter te hebben leren kennen. Zaak is nu om dit gevoel vast te houden en in
praktijk te brengen, zodat wij onszelf over een tijdje een echt
zelfverantwoordelijk team kunnen noemen.
Vivian Roppe
Team Opvoeding en Begeleiding
ROC Nijmegen
Met behulp van de
methodiek van de creatieregie beginnen we aan een proces waarin we startend met
een hernieuwde kennismaking, moeten komen tot een gemeenschappelijk gedragen
visie. Dit blijkt nog niet zo gemakkelijk te zijn. De neuzen staan helemaal niet
dezelfde kant uit en het team lijkt meer op een toevallig samenraapsel van
individuen, dan op een goed op elkaar ingespeelde club. Maar door de manier van
werken die D.I.P.O. hanteert worden we gedwongen om goed over onze drijfveren na
te denken en onze verwachtingen naar elkaar toe uit te spreken.zonder de nodige
stemverheffing, irritatie en tranen. Hiervoor is dan ook alle ruimte en we
worden goed door deze fase heen geloodst. Gelukkig wordt er ook veel gelachen,
gezongen en lekker gegeten. Aan het einde van de eerste dag zijn we er zelf
verbaasd over: We hebben een teamgevoel!! Dit is in ieder geval een basis om de
volgende dag tot een gezamenlijke visie te komen.Lastig wordt het weer wanneer
iedereen zich ook daadwerkelijk moet verbinden aan deze visie. Het is namelijk
geen vrijblijvende uitspraak als resultaat van twee intensieve dagen, maar een
uitgangspunt voor het vervolg van onze verdere samenwerking en ontwikkeling.Dit
besef begint langzaam tot iedereen door te dringen. Sommigen willen daarom ook
liever een slag om de arm houden. Tot grote opluchting van de teammanager, en
het team zelf, wil uiteindelijk toch iedereen zich aan de teamvisie verbinden.De
volgende stap is om te komen tot een sterktezwakte analyse van ons team. Dit
proces verloopt aanzienlijk sneller. Het lijkt wel of er beter naar elkaar
geluisterd wordt en we ons meer bewust zijn van de waarde van een goed team. We
zijn het al snel eens over wat onze sterke, minder sterke en zwakke punten zijn.
Er wordt een aantal projecten gedefinieerd om de knelpunten aan te pakken. De
taken worden verdeeld maar met het gevoel dat we samen de verantwoordelijkheid
aangaan om de zaak te verbeteren. We sluiten die dagen af met het gevoel een
hoop te hebben gedaan, goede uitgangspunten te hebben geformuleerd en elkaar
veel beter te hebben leren kennen. Zaak is nu om dit gevoel vast te houden en in
praktijk te brengen, zodat wij onszelf over een tijdje een echt
zelfverantwoordelijk team kunnen noemen.Vivian Roppe
Team Opvoeding en Begeleiding
ROC Nijmegen
Lees onze vorige nieuwsbrieven
hier, klik op de brief
